Söz Uçar mı, Kayıt Kalır mı?

Gölhisar’da bir etkinlik yapıldı.
Ortaokul öğrencileri camiye götürüldü.
Ardından bazı veliler beni aradı.
“İzin alınmadı” dediler.
“Bilgimiz yoktu” dediler.
İsimleri bende saklı.
Biz ne yaptık?
Her zaman yaptığımızı.
Taraflara sorduk.
Valilik Basın Birimi ile görüştük.
Milli Eğitim’in “veli izni var, okul saati dışında” açıklamasını da habere koyduk.
Yani tek taraflı değil, çift taraflı yayın yaptık.
Gazetecilik budur.
Ancak işin ilginç kısmı bundan sonra başladı.
CHP Gölhisar İlçe Başkanı Hasan Salman’ın, çocukların camiye götürülmesiyle ilgili rahatsızlık duyduğu ve soruşturma talep ettiği yönündeki bilgileri kamuoyuna yansıdı. Ardından Sayın Başkan bir açıklama yaparak, bu sözleri söylemediğini ifade etti.
Siyaset zor iştir.
Hele din ve çocuk konusuysa daha da hassastır.
Fakat burada sorulması gereken soru şudur:
Eğer söylenmediyse, kim söyledi?
Eğer böyle bir talep yoksa, neden kamuoyunda bu yönde bir algı oluştu?
Ben bir gazeteci olarak şunu net söylüyorum:
Şikâyetçi veli olmadan haber yapmam.
İddia olmadan kalem oynatmam.
Telefon görüşmeleri tanıklıdır.
Yanımda insanlar vardır.
Hoparlör açıktır.
Gazetecilik doğruyu yazmaktır.
Hoşa gideni değil.
Bu mesele bir partinin ya da bir inancın meselesi değildir.
Bu mesele usul meselesidir.
Veli izni gerçekten var mı?
Varsa hangi yöntemle alınmıştır?
Islak imza mı, dijital onay mı, yoksa sadece mesaj mı?
Toplum bunu merak ediyor.
Kamuoyundan gelen tepki sonrası yapılan geri adımlar, kaldırılan paylaşımlar, yapılan ve sonra reddedilen açıklamalar…
Bunlar güveni zedeler.
Kimse kimsenin inancıyla uğraşmıyor.
Kimse çocukların dini öğrenmesine karşı değil.
Ama mesele yöntemse, o zaman yöntem konuşulur.
Gazeteci olarak görevim; soruyu sormaktır.
Takibini yapmaktır.
Geri adım atmamaktır.
Gerisi kamuoyunun takdiridir.
Yakışmadı Sayın Başkan.
Sözün arkasında durmak da siyasetin bir parçasıdır.